است كه دلالت آن ، قطعى و نهايى باشد . بلى ، روايات فراوانى هست كه به نبوّت پيامبر ( ص ) پيش از بعثت اشاره يا تصريح دارد . چنان كه گذشت ، علّامهء مجلسى به همين اخبار استدلال كرده است . علّامهء امينى هم به اين روايت استدلال نموده كه حضرت محمّد ( ص ) زمانى پيامبر ( ص ) بود كه آدم بين روح و جسم به سر مىبرد . وى اين روايت را از چندين منبع غير شيعى آورده است . « 1 » به هر حال مىتوانيم با يقين بگوييم كه آن حضرت پيش از بعثت ، مؤمن و موحّد بود ، خداوند را عبادت مىكرد ، به آنچه برايش به عنوان شريعت خداوند متعال و از جملهء دين حنيف ، آيين ابراهيم ( ع ) ثابت ، و مطابق عقل و فطرت سليم او بود ، عمل مىكرد . همچنان كه از ناحيهء خداوند مؤيد بود و از نظر سيرت و صورت و عقل و خرد ، برترين و كامل‌ترين آفريدگان به شمار مىرفت . فرشتهء الهى نيز محاسن اخلاق را به او آموزش مىداد . چنان كه از آن حضرت نقل نموده‌اند كه به مسائل شرعى متعهد بود ، گوشت مردار نمىخورد ، به تسميه و تحميد پايبند بود و . . . 2 . بعثت مطابق نظر بيشتر سيره‌نويسان و مورّخان آگاه ، رسول اكرم ( ص ) چهل سال پس از عام الفيل به رسالت مبعوث شد . پيش از اين صداى فرشتهء الهى را مىشنيد تا اين كه در چهل سالگى ، جبرئيل ، پيك امين وحى بر او نمايان گرديد . برخى نيز عمر آن حضرت را به هنگام بعثت ، چهل و دو ، چهل و سه ، و

--> ( 1 ) . بنگريد : الغدير ، 9 / 287 .